14 lipca 2015

N. Postman: Zabawić się na śmierć


Neil Postman w książce Zabawić się na śmierć przedstawia zagrożenia płynące z pojmowania telewizji jako jedynego źródła przepływu informacji. 
Choć książka została po raz pierwszy wydana w 1985 roku, warto przyjrzeć się problemom, które porusza autor, ponieważ są one do dziś aktualne.

Warto zwrócić uwagę na zagrożenia, jakie niesie za sobą medium telewizyjne, które zaciera granice pomiędzy tym, co poważne, a tym co rozrywkowe.
Postman porusza także kwestię traktowania telewizji jako jednego z możliwych źródeł edukacji. Jest to problematyczną sprawą, ponieważ jak zauważa Neil Postman, informacje przekazywane w telewizji nie tylko nie są odpowiednio filtrowane, wybierane, ale również oswajają dzieci i młodzież z tym, że "wiedzy" można nabywać szybko i w atmosferze zabawy. Telewizja prezentuje proces zdobywania wiedzy jako łatwy i przyjemny, a każdy doświadczony naukowiec wie, że nie jest to do końca prawda. Praca naukowa, czasami ani nie jest łatwa, ani przyjemna, wymaga wiele wysiłku i nie sprowadza się jedynie do przyswojenia jak największej partii informacji, ale również do samodzielnego przetwarzania tych informacji.

Tymczasem, jak argumentuje Postman, telewizja przyzwyczaja do czegoś zupełnie innego. Wprowadza nową definicję wiedzy, która z prawdziwą wiedzą nie ma nic wspólnego. Telewizyjne ujęcie wiedzy sprowadza się do znajomości pozakontekstualnych faktów, często niezwiązanych ze sobą, oddzielanych przerywnikiem "No a teraz...". Tak rozumiana wiedza nie zachęca do przeprowadzania jakichkolwiek operacji umysłowych, poza przyswajaniem tego, co jest podane na tacy. A tym samym, kształtuje bierność i ogłupiającą rozrywkowość.

Warto przeczytać tę książkę i podjąć refleksję nad telewizją, która w niektórych domach jest obecna od rana do nocy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uwaga: tylko uczestnik tego bloga może przesyłać komentarze.